jueves, 5 de diciembre de 2013

A pataca de Bergantiños

A verdade é que a pataca da miña zona é moi boa... que vou dicir! pero debe ser certo porque, a parte de ser unha afirmación xeral por parte dos seus consumidores, a súa producción é moi abondante (unha leira pequeniña, dun ferrado mais ou menos, e suficiente para encher o remolque dun tractor), o froito é limpo, de gran tamaño é moi saboroso e utilizanse para a sua recoleccion tecnicas tradicionais.
 Sen embargo, apenas se comercializan. O mercado da pataca na miña bisbarra está acaparado por Coristanco, concello limitrofe co de Cabana de Bergantinos do que eu procedo. A pataca de Coristanco goza dunha importante e merecida fama, pero o curioso é que tal sona se circunscribe a capital municipal e pouco mais, nin sequera se benefician as aldeas mais perifericas do termo municipal. Así as cousas, considero que en relación a pataca de Corisanco existen unha serie de mitos e unha evidente falta de planificación estratéxica. En efecto, non só esta pataca posúe unha calidade extraordinaria, senón tamén a de todo o concello e, en xeral, a de toda a comarca.
Deberíamos, pois, abandonar a marca "pataca de Coristanco", para adoptar a de "pataca de Bergantiños". De este modo, poderíamos beneficiar a máis productores da bisbarra e, ademáis, competir en mellores condicións con outras zonas productoras tanto a nivel galego como internacional.

Fernando Paz

miércoles, 4 de diciembre de 2013

SANTIAGO VENDEVERDE


Santiago de Compostela es una ciudad que se caracteriza por tener amplias zonas verdes dentro de la misma ciudad y también a los alrededores.Es una ciudad que convive con lo verde, con grandes parques que provocan por momentos que te encuentres más fuera de la ciudad que dentro y con amplias panorámicas y la vez Santiago limita con ayuntamientos como por ejemplo Ames que ofrece lugares dignos de conocer como es la zona del Rio Tambre.
Creo que para conocer bien una ciudad  y una ciudad que nunca visitaras lo ideal es ir primero a un mirador que se encuentre en un lugar óptimo para visualizar bien el enclave de una ciudad por lo que quiero romper con lo de a donde va vicente va la gente y que antes de ir directamente a los lugares más concurridos creo que se podría potenciar otros.
Ir de bruces a lo más emblemático provoca automáticamente un bloqueo en los visitantes-turistas una vez que se llenan de ver y visitar lo más típico y no ven más allá, digamos que soy de los que comparto y defiendo los tópicos pero creo que los turistas deben conocer más lugares y en paralelo toda la cultura del territorio que visita con sus respectivos paisajes más allá de la misma ciudad pero que en un entorno cercano-limítrofe puede conocer.
El monte do Gozo es el último lugar en el que se paran lo peregrinos antes de llegar a Santiago y en mi opinión creo que las vistas que se encuentran de la ciudad de Compostela distan mucho de las que ofrece el Monte Pedroso, digamos que no se percibe bien la ciudad y sabiendo que nos encontramos con bastantes edificaciones y vegetación abundante que impide una buena panorámica de la llegada del peregrino a la ciudad.
Creo que un lugar a potenciar en Santiago de Compostela que en mi opinión no se promociona es el monte Pedroso independientemente de lo que significa la Catedral y todo lo que la rodea.
Santiago es una ciudad verde, una ciudad que en los últimos años creció considerablemente en el número de metros cuadrados de zonas verdes.
Tenemos ejemplos de otras ciudades del mundo donde los turistas suben a miradores para contemplar la ciudad como son el caso del Cristo Redentor en la ciudad de Rio de Janeiro (Brasil) o el Bom Jesus do Monte en la ciudad de Braga (Portugal).
En el caso del Monte Pedroso lo que podría atraer a los visitantes no son lógicamente las antenas que se encuentran en la parte alta, más bien lo que interesaría vender son las vistas que nos encontramos y que con días de cielo despejado alcanzan a simple vista más de 40km de distancia. Creo que también es un buen lugar para observar tanto el otro como el ocaso.
Desde aquí insisto y promociono que todas aquellas personas que vengan por primera vez a Santiago de Compostela, tanto peregrinos, turistas,excursionistas e incluso estudiantes Erasmus puedan visitar estos lugares que cité; ¿Cómo lo podrían hacer? En mi opinión se podría poner como prueba algún autobús lanzadera desde la explanada de autobuses desde Juan XXVIII con destino el monte Pedroso, ¿Cuándo? En la época estival.
En definitiva, Santiago es una ciudad que vive permanentemente con el verde y creo que es algo que se podría potenciar de cara al turismo con una serie de rutas e incluso sendas para aquellos aficionados al senderismo.

(ALBERTO ROMERO OTERO)

 

O Couto, moito máis que urbanización difusa


No caso de Ferrolterra, en poucos lugares podemos comprobar de maneira tan axeitada o concepto de urbanización difusa como no Couto, controlado polas baixas densidades edificativas (vivendas unifamiliares) e polo seu pasado rural recente. Esta parroquia naronesa, onde viven en torno a 1000 habitantes, está formada por varias rúas en forma de serpe que conectan o principal vial de Narón co monasterio do Couto. Sí, tamén hai un monasterio. Pouco valorado e pouco coñecido, pero no pasado era o máis importante da comarca de Terra de Trasancos. Orientado ao mar, e actualmente en bo estado de conservación. 

Pero non viña a falar disto, se non da producción autóctona da zona: o pemento do Couto. E o segundo aspecto salieñable deste conxunto. Unha producción dun producto de calidade moi valorado no seu entorno, xa que non pican “por intervención dun santo”, como di a lenda. A zona de producción actual repártese pola comarca, e é moi apreciada en hostelería pola sua particular ausencia de picor.

O seu pasado rural, que antes comentamos, segue dando coletazos en forma de intercambios veciñais de productor agrícolas e gandeiros. Falamos en clase de que esto é, en sentido estricto, algo ilegal, xa que plantexa problemas de economía sumerxida pero..como arreglar isto? Parece complicado.
Estas tres particularidades definen O Couto como un lugar sen dúbida especial. A boa calidade de vida, o silencio, a cercanía da cidade, as bonitas vistas, a posibilidade do intercambio e da compra de productos na túa mesma rúa… Atractivo para residentes e para futuros productores. Neste senso, outras parroquias poderían competir có Couto, coma Sedes e Pedroso, máis tranquilas pero sen as panorámicas que dende aquí se observan. Ademáis, a cercanía da rede de parques e sendeiros naroneses nos permite un atractivo paseo pola ría.
O entorno rural no que nos atopamos encontra a súa complementariedad eco entramado urbano que se expande 1 km hacía o Noreste. Ferrol e Narón ofrecen as vantaxes da cidade a nivel comercial, industrial ou de ocio.
Se temos que destacar unha debilidade, esta é sen temor a equivocarnos o transporte público. Se ven o bus número 7 (Faisca – Correos) chega ata as inmediacións do Monasterio, queda lonxe de toda a avenida de Cornido, ata onde ben poderían chegar os seus servizos. Ademáis, a liña RENFE Ferrol- Coruña pasa moi preto pero non hai ningún apeadeiro, non gozando das vantaxes que si ofrece, por exemplo, o FEVE.

A simbiosis campo, cidade, mar, bosque e patrimonio que nos ofrece o Couto pódenos levar incluso a especular co patrocinio do lugar dentro dun plan máis alto a nivel municipal ou comarcal. Esta "cidade xardín" ben merecería unha reflexión nese senso.
Saúde!
Jorge Torres Machado.

martes, 3 de diciembre de 2013

El desarrollo sostenible como parte de agendas políticas


"La ciencia habla, pero los políticos no escuchan". El exceso de información homogénea y unidireccional que recibimos sobre  casos como el Prestige y su resolución nos llevan a hablar de una sociedad superinformada, pero tal exceso de información "a borbotones" puede producir una sensación de saturación que lleva a la desinformación. Crees que estás informado y en realidad te han vuelto cortito de miras.
Si extrapolamos, al desarrollo sostenible le pasa algo similar. Como vimos en una entrada anterior, las empresas nos saturan con información relativa a su política sostenible, pero ¿es real?. Comprobamos que en muchos casos es, cuanto menos, dudosa.
Pues tres cuartos de lo mismo sucede con nuestros gobiernos, aunque "parezca mentira". En Vigo, expertos de la ONU se han reunido para hablar del cambio climático, y de la dicha reunión se desprende que en nuestro país, nuestro gobierno "no toma medidas para avanzar hacia un futuro bajo en emisiones, pone freno a las energías renovables, a la rehabilitación de edificios e incrementa la dependencia energética de los combustibles fósiles y los sectores industriales más contaminantes".
Pero no solamente se critica el modelo español a este respecto, sino que en realidad es la comunidad internacional la que hace oídos sordos "aplazando año tras el acuerdo que permita reducir las emisiones y frenar el cambio climático".

"En boca de tantos". Así podríamos definir el tema del desarrollo sostenible en el ámbito político. De nuevo las instituciones públicas se llenan la boca con políticas que quedan "que ni pintadas" en el papel, pero se les puede reconocer una dificultad que raya lo sobrenatural a la hora de aplicarlas y fomentarlas. Basta con visitar la págica web del Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medioambiente para darse cuenta de a qué nos referimos. Pero si queremos ir más allá, nos damos cuenta de que la formación de los políticos no es la adecuada para defender los intereses generales en estos ámbitos. Así, observamos que el Ministro del área antes citada, Miguel Arias Cañete, es licenciado en Derecho. Nada en contra contra los estudiantes de esta disciplina pero, ¿es la adecuada para desempeñar este cargo?. En el link anterior podemos ver su curriculum, un auténtico erudito que controla de economía, finanzas, industria, política, automoción...ver para creer. Pero sigamos analizando. Resulta que el subsecretario, que podría limar carencias que no dudo que el señor Arias Cañete posee, sigue la misma línea. El Señor Jaime Haddad Sánchez de Cueto es licenciado en derecho, pero es que además controla de sanidad, alimentación, pesca, agricultura, medio ambiente, infraestructuras y transportes. Otro crak, vamos. Bueno, para no marear más la perdiz, dejo a su libre interés chequear las webs de otros sabios de la realidad medioambiental española, como pueden ser Federico Ramos de Armas, Pablo Saavedra Inaraja o Guillermina Yanguas Montero.
Las consecuencias territoriales de lo descrito anteriormente son evidentes. La mayoría de nosotros nos damos cuenta de que las políticas energéticas son erróneas, de que el modo de vida "megalopólico" y dependiente es absolutamente insostenible y que la autosustentabilidad, que podría lograrse con prácticas como el ecosocialismo que tanto yo como mis compañeros hemos trabajado, debe ser fomentada desde las instituciones públicas, pero también por pequeñas empresas y desde las propias familias. Pero estos procesos "de abajo a arriba" solo son posibles si son permitidas y apoyadas por gobiernos estatales, regionales y locales, que son los que ostentan el poder legislativo y económico para tales fines.
¿Que opinas acerca de la influencia política en nuestra vida diaria y en los medios de comunicación con respecto a este tema?
Salud!
Jorge Torres Machado

miércoles, 27 de noviembre de 2013

PIIINE. UN PROXECTO SAÍDO DE STARTUP SAUNA




http://startupsauna.com/

Startup sauna consiste nunha organización sen ánimo de lucro, iniciada en 2010 e financiada pola universidade finesa de Aalto, está ubicada fisicamente no espacio de cooworking no campus de esta universidade, na cidade de Espoo, a 10 minutos do centro de Helsinki. Está dirixida a novas empresas do norte e este de Europa, así como de Rusia.
Os seus obxetivos son principalmente, un programa de prácticas para os aspirantes a empresarios para traballar en empresas de alto crecemento, en Helsinki e en Sillicon Valley, un programa de aceleración para startups en fase inicial e tamén a conferencia Slush final, que se ocupa da posta en marcha dos proxectos, reunindo os capitalistas da rexión e os medios de comunicación.

Aquí naceu a empresa que escollin para ser estudiada, trátase dunha ferramenta web de planificación de viaxes por estrada, chamada Piiine. Consiste nun trazador de rutas nas que o usuario elixe o punto de partida e o destino final. Esta ferramenta atopa ó longo da ruta marcada os hoteis, apartamentos e experiencias nun radio que se pode escoller ó longo da estrada a seguir, cun máximo de 50 km. Os negocios atopados por este buscador presentan un enlace-libro dirixido á súa propia páxina web, onde se poden consultar precios, facer reservas e comentar as experiencias vividas. Identifica os hoteis como instrumentos sociais, introducindoos nas redes sociais como Instagram ou Facebook. Se o viaxeiro non ten claro que cidades ou vilas pode visitar o trazador fai recomendacións, podendo incluso modificar a ruta para desviarse, pero sen cambiar o punto de destino.


Os fundadores desta empresa son: Mike Beavers, Kohl Kukushkin, Igor Gerasimenko e Kostya Verso.
A continuación deixo un enlace á súa paxina para o que esté interesado.

http://piiine.com/#/

Un saúdo...
Miguel Ángel Piñeiro Lozano.

lunes, 25 de noviembre de 2013

Future Boston

Boas, o que presento na seguinte entrada non é unha spin-off ou unha empresa xurdida a partir dunha universidade pero si é algo parecido que creo que ten moita utilidade para a poboación. Future Boston é un proxecto de investigación nado no 2007 e levado a cabo por profesionais do department of urban studies and planning do Massachusetts Institute of Technology (MIT) coa intención de mellorar a competitividade da cidade no crecente mercado global mediante a participación dos seus cidadáns. Pretendese tamén con este proxecto mellorar a información sobre a cidade e que a poboación participe no planeamento da mesma.


Dentro deste proxecto elaboraron varias iniciativas:
    · Programas de televisión onde se indaga nas estratexias doutras cidades do mundo e así poder aprender algunha lección para a cidade de Boston. Realizaronse programas de cidades como Dublin, vancouver, Portland ou Seoul.
    · As IdeaJams. Simposios presenciais de forma tamén online onde se discuten ideas para mellorar a cidade e se votan ás mellores.
    · Competitive edge tool. Un visor GIS útil para calquer persoa, onde se pode visualizar aspectos sobre a cidade tales como, áreas industriais e comerciais prósperas (o mellor para saber onde localizar o teu negocio), prezos do solo e da vivenda (saber onde che sae más barato comprar unha casa), calidade de vida por barrios (mellores zonas onde vivir), acceso aos servizos básicos (facilidade para ir a escola ou a un hospital), etc.

    · Boston 2017. Un espazo onde se poden presentar ideas ou proxectos urbanísticos sobre a cidade.
    · Future Boston Prime Time Forum. En último lugar, ao final do proxecto fíxose un foro televisado onde membros do proxecto deron as súas recomentdacións de ordenación para a cidade de Boston nos seguintes campos: saúse, deseño e sustentabilidade.

Non atopei por ningures se esta iniciativa tivo plasmación física e efectiva no territorio, pero dame a sensación de que non. En calquer caso debería ser un proxecto tido en conta polos xerentes da cidade, posto que a cidade é das persoas e merecen participar.

Esta iniciativa non se trata dun proxecto empresarial nin busca nigun beneficio económico, senón que se trata dunha ferramenta ou método de planificación que aporte un servizo útil á sociedade, neste caso a de Boston. Pareceme interesante esta iniciativa posto que se trata dun xeito de involucrar á xente na ordenación territorial, aportandolle información sobre a cidade e capacidade para decidir ou contribuir. Este proxecto nado na universidade transmite coñecimento sen ánimo de lucro, co único fin de servir á xente e á cidade. Pareceme pois adecuado tela en conta como boa práctica, xa que a participación da cidadanía considero que é algo fundamental na planificación territorial e no desenvolvemento endóxeno.

Un saúdo, Antón Carballo.

miércoles, 20 de noviembre de 2013

Innovar: tan complicado coma lento e caro.

Analizando o explicado na clase (e vendo a situación socio- económico actual) cada vez teño mais claro que o futuro pasa pola innovación.

As administracións (dende as locais ata a Unión Europa) queren que os cidadán innovemos, queren que nos inventemos un traballo ou oficio novo que poder desenvolver e deste xeito deixar de pertencer a ese grupo social cada vez mais numeroso: os parados.
Pero... se o estado "fomenta" a innovación, porqué é tan complicado rexistrar unha marca ou un produto?
Aparte da burocracia (complicada e enrevesada na maioria das xestións) temos mais complicacións. Resulta que o rexistro de unha patente pode chegar a tardar ata 36 meses e aínda encima ten un custo salientable (o redor de 1.200 € de media nos páises desenvolvidos) que se incrementa en función do numero de países no que desexes patentar.
O motivo de esta entrada foi unha entrevista que lle fixeron a un xubilado de Madrid. Este xubilado,  de nome Andrés, inventou un ladrillo "autocentrable" con propiedades antisísmicas (non vou explicar mais sobre o ladrillo dado que non e un área de coñecemento que interese neste blog).

Resulta que coa axuda da sua filla (para el era imposible realizar os tramites) despois de ¡3 ANOS! logrou rexistrar a patente (aparte do desembolso económico) e esta sendo estudiado, sobretodo, en iberoamérica.
O meu parecer creo que o problema da non innovación (en España) non é causado pola sociedade senon que os trámites e as "pedras" que podemos atopar no camiño xa nos fan recular aínda que sempre haberá algún caso coma o de Andrés que nos faiga espavilar.


Exemplo de innovación levado a cabo por duas xeografas de Santander  :)

http://cantabria.geografos.org/web/geografas-cantabras-premiadas-en-concurso-europeo-para-jovenes-innovadores/



Kevin Prieto.