O presente blog corresponde a un grupo de investigación formado por varios profesionais expertos en desenvolvemento endóxeno e desenvolvemento local. Este grupo traballa a prol da construción dun mundo social e medioambientalmente máis xusto, ofertando así ideas, alternativas, documentos de interese ou temas de debate para mellorar a calidade de vida da sociedade.
En esta entrada quería llamar la atención sobre una serie de conferencias que fueron impartidas en la facultad de geografía e historia en la semana que va desde el viernes 13 de diciembre de 2013 hasta el jueves 19. Trataron sobre diferentes temas relacionados con la O. T. si os interesa conocer mi opinión al respecto, y los temas concretos y formas de abordarlos,podéis consultar mi reseña crítica al respecto accediendo aquí.
En estas ponencias participaron, por orden, Xerardo Estévez -ex-alcalde de Santiago-, Manuel Borobio -director Instituto Estudos do Territorio-, Gustavo Marcos -cofundador de la incubadora de empresas-, Daniel Pino -cofundador de Consultora Galega S.L.- y Xosé Constela -técnico de consultora IDOM-.
Las épocas de crisis son siempre tiempos de destrucción de empleo, y consecuentemente, de innovación y de creación de nuevos puestos de trabajo, de reestructuración económica por así decirlo. En la actual crisis, las tecnologías de la información y la comunicación están cada vez más presentes en el día a día de las personas, bien mediante los dispositivos móviles, ordenador, facilitando la comunicación y las relaciones. Es un fenómeno reciente, casi imperceptible por cierta parte de la población que se mantiene al margen, pero real.
Tan real es la velocidad y facilidad de las relaciones entre personas facilitada por las TIC, que se están generando nuevos puestos de trabajo hasta hace poco inimaginables, como es el caso de los Influenciadores de Twiter. Se trata de personas principalmente muy jóvenes, que son famosas en el twiter simplemente por tuitear, y poseen cientos de seguidores. Las marcas de ropa se los están rifando por su facilidad para crear tendencias, pero también entregas de premios o fiestas los contratan para conseguir cierta masa social al evento.
Desde el concello de A Guarda, independientemente del partido político que gobierna, se lleva trabajando desde el año 2005 en la restauración y apertura al público del Castillo de Santa Cruz -color rojo en el mapa inferior-.
Se trata de un castillo cuyo origen se remonta al siglo XVII, a la época de las guerras con Portugal, con una superficie total de más de 20.000 metros cuadrados, y asentado sobre un pequeño outeiro, tal como se aprecia en la imagen superior. Con esta apertura al público, la localidad guardesa se une a la red de localidades a ambos márgenes del río Miño que conservan y ofrecen castillos centenarios.
Por el momento no se han desarrollado actividades o eventos sociales dentro del recinto, pero en breves se abrirá en su interior un centro de interpretación de las fortalezas del Baixo Miño, aprovechando una antigua casa de piedra que se construyera en su inteior.
A la inauguración asistió la ministra de fomento Ana Pastor, que podéis ver en el vídeo que aparece justo a la derecha. Es evidente que la simple apertura de una fortaleza al público no constituye en sí una acción orientada al desarrollo endógeno de la localidad. Sin embargo, se trata de un espacio abierto de riqueza patrimonial que puede albergar toda una serie de actividades culturales, compatibles con la conservación del mismo, tales como la realización de ferias en las que se vendan productos locales, actuaciones de música cultural y tradicional, etc.
Además del disfrute por parte de la población local, es importante señalar desde el punto de vista turístico que al hito arquelógico del castro de Santa Tecla se le une ahora el Castillo de Santa Cruz, de manera que la localidad recupera parte de su memoria histórica, se vuelve más rica. Es posible el salto temporal de cientos y cientos de años que transcurren entre el yacimiento castrense y la fortaleza a tan sólo unos metros de distancia. El turista tiene otra parada casi obligatoria, que dependiendo cómo se utilice, puede servir de estímulo adicional a la localidad.
Boas a todos! Con motivo da asinatura "Planificación territorial: a mirada dos xestores públicos e privados" no marco do Master en Planificación e Xestión do Desenvolvemento Territorial, o pasado mes de decembro realizaronse varios relatorios na facultade de Xeografía e Historia que aqui vos presento.
En total foron 4 charlas repartidas na semana do 16 ao 20 e o programa quedou do seguinte xeito:
- 1º relatorio.
Conferenciante: Xerardo Estévez, ex alcalde de Santiago de Compostela.
Título:
“Labor na alcaldía de Santiago”
Lugar: Sala
de profesores na facultade de xeografía e historia
Data: Luns 16/12/2013
- 2º relatorio.
Conferenciante: Manuel Borobio, director do Instituto de Estudos do Territorio de Galicia.
Título:
“Planificación territorial en Galicia”
Lugar:
Seminario de xeografía na facultade de xeografía e historia
Data:
Martes 17/12/2013
- 3º relatorio.
Conferenciante: Gustavo Marcos, físico, un dos creadores do sistema de incubadora de empresas da USC e experto en emprendedurismo.
Título:
“Innovación fronte o paro xuvenil”
Lugar:
Seminario de xeografía na facultade de xeografía e historia
Data:
Mércores 18/12/2013
- 4º relatorio.
Conferenciantes:
Daniel Pino, sociólogo e urbanista, un dos fundadores de Consultora Galega S.L. Xosé Costela, xeógrafo e técnico na consultora IDOM.
Título: “A práctica do urbanismo e a ordenación do territorio”
Lugar:
Seminario de xeografía na facultade de xeografía e historia
Quero chamar a atención sobre unha iniciativa desenvolvida na miña localidade. Trátase dun proxecto realizado no concello guardés, entre novembro de 2012 e setembro de 2013, parte do GAC 7 Ría de Vigo, con colaboración de diferentes organismos como OR.PA.GU. Ponte nas ondas, Asociación de Redeiras Atalaia do Baixo Miño, que procura a transmisión do patrimonio marítimo cultural inmaterial galego-portugués e que se divide en diferentes accións articuladas nun plan conxunto.
Entre as medidas que se inclúen neste proxecto atópanse a identificación, investigación, preservación, protección, promoción valorización, transmisión e revitalización deste patrimonio, de acordo coa recomendación da convención da UNESCO para a salvagarda do Patrimonio Cultural Inmaterial no seu artigo 2.3. De momento o proxecto atópase nunha fase inicial, pero o traballo realizado ata o de agora ben merece un repaso.
Publicouse un pequeno libro cun dvd asociado que recomendo miredes, e que podedes consultar íntegramente facendo click eiquí, no que de forma audiovisual -ao redor de 110 minutos- realízanse entrevistas a distintas persoas que gardan no seu saber facer unha tradición e cultura marítima, con síntomas de desaparición a medio ou curto prazo, e que se poden considerar 'tesouros vivos' do patrimonio marítimo. Divídese en seis partes: o traballo co argazo, o traballo coas redes -exclusivamente feminino-, a cordelería, o percebe, a carpintería de ribeira -que se practicaba no Miño-, e pesca artesanal.
Os centros educativos son partícipes tamén deste proxecto, pois levouse ás aulas da guarda os saberes destes 'tesouros vivos', e realizáronse actividades de recoñecemento social e valorización dos seus saberes e habilidades. Sen dúbida existe certo paralelismo entre o concepto de 'capital social' e o de 'tesouros vivos', pero a pregunta que sen dúbida suscita este proxecto é : ¿pode axudar este 'know how' ao desenvolvemento da localidade se recibe apoios para que non se extinga? ¿non credes que algunhas destas prácticas cada vez máis escasas como a do argazo -abono orgánico das patacas- son máis sostibles co medio ambiente que as actuais?
A todo isto, estase a divulgar o contido deste proxecto mediante diferentes actos e a enfatizar seu carácter innovador no ámbito galego. Como por exemplo a exposición que tivo lugar o día 12 de decembro de 2013 no Museo do Pobo Galego de Santiago de Compostela, ao que asistín persoalmente , e dado a escasez de público -éramos tan só dúas persoas- puiden falar co alcalde de A Guarda acerca do proxecto. Puiden comprobar que o contido do vídeo é tan só unha parte do material que dispoñen, que se trata dun traballo serio e dilatado no tempo, e que na Guarda tivo unha grande acollida, que invita á implicación dos factores. Pero sen dúbida quédome coa importancia que teñen este tipo de proxectos para que non se rompa ou destrúa a herencia cultural, pois tal e como puiden coñecer máis tarde, un dos vellos mariñeiros que saen nas entrevistas morreu aos poucos meses, e se non fora por traballos desta índole tamén se perdería o seu saber.
A mariña lucense (sobretodo os municipios mais dependentes
da factoría de Alcoa) perdeu a súa identidade.
Coa construcción da factoría de aluminio chegaron multitud
de persoas procedentes, maiormente, de
Asturias e Castela e León provocando una “colonización” dos concellos mais
dependentes da factoría.
Esta colonización provocou que a identidade galega nestes concellos sufrira un
revés considerable. Algunhas desas persoas que acudiron a estos concellos a
traballar e a gañarse a vida renegaban da cultura galega. Un exemplo moi significante é o que pasou co
galego, moitas persoas renegaban do galego (outras adoptarono coma lingua
propia e de uso común) chegando incluso a provocar un “odio” ós seus fillo cara
o galego. Non foi raro ver aos adolescentes dicir que o galego non servia para
nada ou que solo servia para suspender no instituto incluso algunas destas
persoas hoxe en dia con mais de 30 anos continúan dicindoo e so o ven como algo
que existe para aprobar ou suspender no instituto por dicilo dalgunha maneira.
Tamén é común ver como algunhas destas persoas din que en “Galicia
solo hay aldeanos y brutiños” e a pesar de nacer en Galicia, e polo tanto, sendo galegos falan mal dos galegos e de Galicia para "promocionar" o territorio do que chegaron seus pais ou avós.
Non pretendo que olviden as raíces dos seus antepasados pero tampouco hai que ser tan cínicos como para falar mal da terra que seguramente deu de comer ós teus avós, os teus pais e incluso a ti mesmo
Uno de los alumnos del Máster, Manuel Luis, ha elaborado un resumen crítico de la obra enunciada en el título de esta entrada. En este vídeo, los alumnos del Máster en Planificación y Gestión del Desarrollo Territorial hemos comentado en clase esta interesante obra, que esperamos que les guste.
Salud!
Jorge Torres, en nombre de todos los compañeros del Máster.
Es hora de conocernos más de cerca. Este es un video que hemos grabado nosotros, los alumnos del Máster, para explicar nuestros temas de trabajo para este año.
Esperamos que os parezcan interesantes, no os olvidéis de darnos vuestra opinión y, en caso de que alguna idea os parezca interesante y queráis aportar algo o recibir información, no dudéis en contactar con nosotros mediante el Departamento de Geografía de la USC, por correo electrónico, en master.dterritorial2013@gmail.com o en el apartado Quen somos de este mismo blog, donde se encuentran nuestras presentaciones.
Salud!
Jorge Torres en nombre de mis compañeros.
(*) En los créditos del vídeo falta un alumno, Alberto Romero, que también ha participado como el resto de alumnos en la elaboración del vídeo.
Esta entrada é unicamente para achegarvos esta nova red social para novos emprendedores, nela poderás manter contacto con outros emprendedores, asesores e business angels aparte de poder realizar cursos online gratuítos e conseguir financiación para os teus proxectos.
A verdade é que a pataca da miña zona é moi boa... que vou dicir! pero debe ser certo porque, a parte de ser unha afirmación xeral por parte dos seus consumidores, a súa producción é moi abondante (unha leira pequeniña, dun ferrado mais ou menos, e suficiente para encher o remolque dun tractor), o froito é limpo, de gran tamaño é moi saboroso e utilizanse para a sua recoleccion tecnicas tradicionais.
Sen embargo, apenas se comercializan. O mercado da pataca na miña bisbarra está acaparado por Coristanco, concello limitrofe co de Cabana de Bergantinos do que eu procedo. A pataca de Coristanco goza dunha importante e merecida fama, pero o curioso é que tal sona se circunscribe a capital municipal e pouco mais, nin sequera se benefician as aldeas mais perifericas do termo municipal. Así as cousas, considero que en relación a pataca de Corisanco existen unha serie de mitos e unha evidente falta de planificación estratéxica. En efecto, non só esta pataca posúe unha calidade extraordinaria, senón tamén a de todo o concello e, en xeral, a de toda a comarca.
Deberíamos, pois, abandonar a marca "pataca de Coristanco", para adoptar a de "pataca de Bergantiños". De este modo, poderíamos beneficiar a máis productores da bisbarra e, ademáis, competir en mellores condicións con outras zonas productoras tanto a nivel galego como internacional.
Santiago de Compostela es una ciudad que se caracteriza por tener amplias
zonas verdes dentro de la misma ciudad y también a los alrededores.Es una
ciudad que convive con lo verde, con grandes parques que provocan por momentos
que te encuentres más fuera de la ciudad que dentro y con amplias panorámicas y
la vez Santiago limita con ayuntamientos como por ejemplo Ames que ofrece
lugares dignos de conocer como es la zona del Rio Tambre.
Creo que para conocer bien una ciudady una ciudad que nunca visitaras lo ideal es
ir primero a un mirador que se encuentre en un lugar óptimo para visualizar
bien el enclave de una ciudad por lo que quiero romper con lo de a donde va vicente va la gente y que
antes de ir directamente a los lugares más concurridos creo que se podría
potenciar otros.
Ir de bruces a lo más emblemático provoca automáticamente un
bloqueo en los visitantes-turistas una vez que se llenan de ver y visitar lo
más típico y no ven más allá, digamos que soy de los que comparto y defiendo
los tópicos pero creo que los turistas deben conocer más lugares y en paralelo
toda la cultura del territorio que visita con sus respectivos paisajes más allá
de la misma ciudad pero que en un entorno cercano-limítrofe puede conocer. El monte do Gozo es el último lugar en el que se paran lo
peregrinos antes de llegar a Santiago y en mi opinión creo que las vistas que
se encuentran de la ciudad de Compostela distan mucho de las que ofrece el
Monte Pedroso, digamos que no se percibe bien la ciudad y sabiendo que nos
encontramos con bastantes edificaciones y vegetación abundante que impide una buena
panorámica de la llegada del peregrino a la ciudad. Creo que un lugar a potenciar en Santiago de Compostela que
en mi opinión no se promociona es el monte Pedroso independientemente de lo que
significa la Catedral y todo lo que la rodea. Santiago es una ciudad verde, una ciudad que en los últimos
años creció considerablemente en el número de metros cuadrados de zonas verdes. Tenemos ejemplos de otras ciudades del mundo donde los
turistas suben a miradores para contemplar la ciudad como son el caso del
Cristo Redentor en la ciudad de Rio de Janeiro (Brasil) o el Bom Jesus do Monte
en la ciudad de Braga (Portugal). En el caso del Monte Pedroso lo que podría atraer a los
visitantes no son lógicamente las antenas que se encuentran en la parte alta,
más bien lo que interesaría vender son las vistas que nos encontramos y que con
días de cielo despejado alcanzan a simple vista más de 40km de distancia. Creo
que también es un buen lugar para observar tanto el otro como el ocaso. Desde aquí insisto y promociono que todas aquellas personas
que vengan por primera vez a Santiago de Compostela, tanto peregrinos,
turistas,excursionistas e incluso estudiantes Erasmus puedan visitar estos
lugares que cité; ¿Cómo lo podrían hacer? En mi opinión se podría poner como
prueba algún autobús lanzadera desde la explanada de autobuses desde Juan
XXVIII con destino el monte Pedroso, ¿Cuándo? En la época estival. En definitiva, Santiago es una ciudad que vive
permanentemente con el verde y creo que es algo que se podría potenciar de cara
al turismo con una serie de rutas e incluso sendas para aquellos aficionados al senderismo.
No caso de Ferrolterra, en poucos lugares podemos comprobar de maneira
tan axeitada o concepto de urbanización difusa como no Couto, controlado polas
baixas densidades edificativas (vivendas unifamiliares) e polo seu pasado rural
recente. Esta parroquia naronesa, onde viven en torno a 1000 habitantes, está
formada por varias rúas en forma de serpe que conectan o principal vial de
Narón co monasterio do Couto. Sí, tamén hai un monasterio. Pouco valorado e
pouco coñecido, pero no pasado era o máis importante da comarca de Terra de
Trasancos. Orientado ao mar, e actualmente en bo estado de conservación.
Pero
non viña a falar disto, se non da producción autóctona da zona: o pemento do
Couto. E o segundo aspecto salieñable deste conxunto. Unha producción dun
producto de calidade moi valorado no seu entorno, xa que non pican “por
intervención dun santo”, como di a lenda. A zona de producción actual repártese
pola comarca, e é moi apreciada en hostelería pola sua particular ausencia de
picor.
O seu pasado rural, que antes comentamos, segue dando coletazos en
forma de intercambios veciñais de productor agrícolas e gandeiros. Falamos en
clase de que esto é, en sentido estricto, algo ilegal, xa que plantexa
problemas de economía sumerxida pero..como arreglar isto? Parece complicado.
Estas tres particularidades definen O Couto como un lugar sen dúbida
especial. A boa calidade de vida, o silencio, a cercanía da cidade, as bonitas
vistas, a posibilidade do intercambio e da compra de productos na túa mesma rúa…
Atractivo para residentes e para futuros productores. Neste senso, outras
parroquias poderían competir có Couto, coma Sedes e Pedroso, máis tranquilas
pero sen as panorámicas que dende aquí se observan. Ademáis, a cercanía da rede
de parques e sendeiros naroneses nos permite un atractivo paseo pola ría.
O entorno rural no que nos atopamos encontra a súa complementariedad
eco entramado urbano que se expande 1 km hacía o Noreste. Ferrol e Narón
ofrecen as vantaxes da cidade a nivel comercial, industrial ou de ocio.
Se temos que destacar unha debilidade, esta é sen temor a equivocarnos
o transporte público. Se ven o bus número 7 (Faisca – Correos) chega ata as
inmediacións do Monasterio, queda lonxe de toda a avenida de Cornido, ata onde
ben poderían chegar os seus servizos. Ademáis, a liña RENFE Ferrol- Coruña pasa
moi preto pero non hai ningún apeadeiro, non gozando das vantaxes que si
ofrece, por exemplo, o FEVE.
A simbiosis campo, cidade, mar, bosque e patrimonio que nos ofrece o
Couto pódenos levar incluso a especular co patrocinio do lugar dentro dun plan
máis alto a nivel municipal ou comarcal. Esta "cidade xardín" ben merecería unha
reflexión nese senso.
"La ciencia habla, pero los políticos no escuchan". El exceso de información homogénea y unidireccional que recibimos sobre casos como el Prestige y su resolución nos llevan a hablar de una sociedad superinformada, pero tal exceso de información "a borbotones" puede producir una sensación de saturación que lleva a la desinformación. Crees que estás informado y en realidad te han vuelto cortito de miras.
Si extrapolamos, al desarrollo sostenible le pasa algo similar. Como vimos en una entrada anterior, las empresas nos saturan con información relativa a su política sostenible, pero ¿es real?. Comprobamos que en muchos casos es, cuanto menos, dudosa.
Pues tres cuartos de lo mismo sucede con nuestros gobiernos, aunque "parezca mentira". En Vigo, expertos de la ONU se han reunido para hablar del cambio climático, y de la dicha reunión se desprende que en nuestro país, nuestro gobierno "no toma medidas para avanzar hacia un futuro bajo en emisiones, pone freno a las energías renovables, a la rehabilitación de edificios e incrementa la dependencia energética de los combustibles fósiles y los sectores industriales más contaminantes".
Pero no solamente se critica el modelo español a este respecto, sino que en realidad es la comunidad internacional la que hace oídos sordos "aplazando año tras el acuerdo que permita reducir las emisiones y frenar el cambio climático".
"En boca de tantos". Así podríamos definir el tema del desarrollo sostenible en el ámbito político. De nuevo las instituciones públicas se llenan la boca con políticas que quedan "que ni pintadas" en el papel, pero se les puede reconocer una dificultad que raya lo sobrenatural a la hora de aplicarlas y fomentarlas. Basta con visitar la págica web del Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medioambiente para darse cuenta de a qué nos referimos. Pero si queremos ir más allá, nos damos cuenta de que la formación de los políticos no es la adecuada para defender los intereses generales en estos ámbitos. Así, observamos que el Ministro del área antes citada, Miguel Arias Cañete, es licenciado en Derecho. Nada en contra contra los estudiantes de esta disciplina pero, ¿es la adecuada para desempeñar este cargo?. En el link anterior podemos ver su curriculum, un auténtico erudito que controla de economía, finanzas, industria, política, automoción...ver para creer. Pero sigamos analizando. Resulta que el subsecretario, que podría limar carencias que no dudo que el señor Arias Cañete posee, sigue la misma línea. El Señor Jaime Haddad Sánchez de Cueto es licenciado en derecho, pero es que además controla de sanidad, alimentación, pesca, agricultura, medio ambiente, infraestructuras y transportes. Otro crak, vamos. Bueno, para no marear más la perdiz, dejo a su libre interés chequear las webs de otros sabios de la realidad medioambiental española, como pueden ser Federico Ramos de Armas, Pablo Saavedra Inaraja o Guillermina Yanguas Montero.
Las consecuencias territoriales de lo descrito anteriormente son evidentes. La mayoría de nosotros nos damos cuenta de que las políticas energéticas son erróneas, de que el modo de vida "megalopólico" y dependiente es absolutamente insostenible y que la autosustentabilidad, que podría lograrse con prácticas como el ecosocialismo que tanto yo como mis compañeros hemos trabajado, debe ser fomentada desde las instituciones públicas, pero también por pequeñas empresas y desde las propias familias. Pero estos procesos "de abajo a arriba" solo son posibles si son permitidas y apoyadas por gobiernos estatales, regionales y locales, que son los que ostentan el poder legislativo y económico para tales fines.
¿Que opinas acerca de la influencia política en nuestra vida diaria y en los medios de comunicación con respecto a este tema?
Salud!
Jorge Torres Machado
Startup sauna consiste nunha organización sen ánimo de lucro, iniciada en 2010 e financiada pola universidade finesa de Aalto, está ubicada fisicamente no espacio de cooworking no campus de esta universidade, na cidade de Espoo, a 10 minutos do centro de Helsinki. Está dirixida a novas empresas do norte e este de Europa, así como de Rusia.
Os seus obxetivos son principalmente, un programa de prácticas para os aspirantes a empresarios para traballar en empresas de alto crecemento, en Helsinki e en Sillicon Valley, un programa de aceleración para startups en fase inicial e tamén a conferencia Slush final, que se ocupa da posta en marcha dos proxectos, reunindo os capitalistas da rexión e os medios de comunicación.
Aquí naceu a empresa que escollin para ser estudiada, trátase dunha ferramenta web de planificación de viaxes por estrada, chamada Piiine. Consiste nun trazador de rutas nas que o usuario elixe o punto de partida e o destino final. Esta ferramenta atopa ó longo da ruta marcada os hoteis, apartamentos e experiencias nun radio que se pode escoller ó longo da estrada a seguir, cun máximo de 50 km. Os negocios atopados por este buscador presentan un enlace-libro dirixido á súa propia páxina web, onde se poden consultar precios, facer reservas e comentar as experiencias vividas. Identifica os hoteis como instrumentos sociais, introducindoos nas redes sociais como Instagram ou Facebook. Se o viaxeiro non ten claro que cidades ou vilas pode visitar o trazador fai recomendacións, podendo incluso modificar a ruta para desviarse, pero sen cambiar o punto de destino.
Os fundadores desta empresa son: Mike Beavers, Kohl Kukushkin, Igor Gerasimenko e Kostya Verso.
A continuación deixo un enlace á súa paxina para o que esté interesado.
Boas, o que presento na seguinte entrada non é unha spin-off ou unha empresa xurdida a partir dunha universidade pero si é algo parecido que creo que ten moita utilidade para a poboación. Future Boston é un proxecto de investigación nado no 2007 e levado a cabo por profesionais do department of urban studies and planning do Massachusetts Institute of Technology (MIT) coa intención de mellorar a competitividade da cidade no crecente mercado global mediante a participación dos seus cidadáns. Pretendese tamén con este proxecto mellorar a información sobre a cidade e que a poboación participe no planeamento da mesma.
Dentro deste proxecto elaboraron varias iniciativas:
· Programas de televisión onde se indaga nas estratexias doutras cidades do mundo e así poder aprender algunha lección para a cidade de Boston. Realizaronse programas de cidades como Dublin, vancouver, Portland ou Seoul.
· As IdeaJams. Simposios presenciais de forma tamén online onde se discuten ideas para mellorar a cidade e se votan ás mellores.
· Competitive edge tool. Un visor GIS útil para calquer persoa, onde se pode visualizar aspectos sobre a cidade tales como, áreas industriais e comerciais prósperas (o mellor para saber onde localizar o teu negocio), prezos do solo e da vivenda (saber onde che sae más barato comprar unha casa), calidade de vida por barrios (mellores zonas onde vivir), acceso aos servizos básicos (facilidade para ir a escola ou a un hospital), etc.
· Boston 2017. Un espazo onde se poden presentar ideas ou proxectos urbanísticos sobre a cidade.
·Future Boston Prime Time Forum. En último lugar, ao final do proxecto fíxose un foro televisado onde membros do proxecto deron as súas recomentdacións de ordenación para a cidade de Boston nos seguintes campos: saúse, deseño e sustentabilidade.
Non atopei por ningures se esta iniciativa tivo plasmación física e efectiva no territorio, pero dame a sensación de que non. En calquer caso debería ser un proxecto tido en conta polos xerentes da cidade, posto que a cidade é das persoas e merecen participar.
Esta iniciativa non se trata dun proxecto empresarial nin busca nigun beneficio económico, senón que se trata dunha ferramenta ou método de planificación que aporte un servizo útil á sociedade, neste caso a de Boston. Pareceme interesante esta iniciativa posto que se trata dun xeito de involucrar á xente na ordenación territorial, aportandolle información sobre a cidade e capacidade para decidir ou contribuir. Este proxecto nado na universidade transmite coñecimento sen ánimo de lucro, co único fin de servir á xente e á cidade. Pareceme pois adecuado tela en conta como boa práctica, xa que a participación da cidadanía considero que é algo fundamental na planificación territorial e no desenvolvemento endóxeno.
Analizando o explicado na clase (e vendo a situación socio- económico actual) cada vez teño mais claro que o futuro pasa pola innovación.
As administracións (dende as locais ata a Unión Europa) queren que os cidadán innovemos, queren que nos inventemos un traballo ou oficio novo que poder desenvolver e deste xeito deixar de pertencer a ese grupo social cada vez mais numeroso: os parados.
Pero... se o estado "fomenta" a innovación, porqué é tan complicado rexistrar unha marca ou un produto?
Aparte da burocracia (complicada e enrevesada na maioria das xestións) temos mais complicacións. Resulta que o rexistro de unha patente pode chegar a tardar ata 36 meses e aínda encima ten un custo salientable (o redor de 1.200 € de media nos páises desenvolvidos) que se incrementa en función do numero de países no que desexes patentar.
O motivo de esta entrada foi unha entrevista que lle fixeron a un xubilado de Madrid. Este xubilado, de nome Andrés, inventou un ladrillo "autocentrable" con propiedades antisísmicas (non vou explicar mais sobre o ladrillo dado que non e un área de coñecemento que interese neste blog).
Resulta que coa axuda da sua filla (para el era imposible realizar os tramites) despois de ¡3 ANOS! logrou rexistrar a patente (aparte do desembolso económico) e esta sendo estudiado, sobretodo, en iberoamérica.
O meu parecer creo que o problema da non innovación (en España) non é causado pola sociedade senon que os trámites e as "pedras" que podemos atopar no camiño xa nos fan recular aínda que sempre haberá algún caso coma o de Andrés que nos faiga espavilar.
Exemplo de innovación levado a cabo por duas xeografas de Santander :)
Lin hai pouco nun blog que "para xerar debate hai que xerar controversia e contradición". Afastandome das típicas "entradas-parrafada" deste espazo e a risco de crear enemistade, pretendo con esta entrada facer un experimento e ver se opinando o contrario que nas demais entradas sobre o ecosocialismo creo ou non debate.
Se queredes saber a miña opinión formal e argumentada sobre o ecosocialismo e a posibilidade de este como unha alternativa ao desenvolvemento en América Latina podedes leer a seguinte reseña crítica
ECOSOCIALISMOCAPITALISMO
- Responsabilidade social - Acumulación de capital
Esta claro que comparando un sistema con outro todos preferimos e estamos dacordo en que o ecosocialismo é o modelo máis xusto e sostible....peroooo.... O problema é o sistema ou somos nos mesmos?O problema solucionase cun cambio de sistema ou cun cambio de mentalidade primeiro? Non é certo que somos nos mesmos os que participamos nas prácticas consumistas e materialistas da "cultura" do capitalismo?Falar do ecosocialismo é polo tanto facer demagoxía?Estamos dispostos a abandoar as nosas aspiracións materialistas e consumir só o necesario para vivir?dispostos a deixar o coche? dispostos a deixar de vestir á moda? As gafas de sol á moda? Os regalos de nadal? A telebasura? Os centros comerciais? O fakebook? O wasap?...
Frank Zappa dixo unha vez unha frase sobre o comunismo que penso que é perfectamente aplicable ao ecosocialismo: "o comunismo nunca funcionará porque á xente lle encanta poseer merdas que non necesita".
Agora tamén recordo e veñen ao caso as palabras de Tyler Durden, coprotagonista do filme "Figth Club"
Sobre o tema, recomendo ver o seguinte filme que versa sobre un futuro ficticio da humanidade sen diñeiro e sen un sistema productivista. Non é unha obra maestra pero é entretida e pode axudar a ver as cousas dende outro punto de vista. (La belle verte, 1996)
As ideas do ecosocialismo son validas e parece que serán o paso posterior ao capitalismo, pero considero que é un mero trámite para unha futura sociedade postcapitalista.
A ideoloxía e o discurso político tornarán cara os principios do
ecosocialismo de igual xeito que hoxe en día a palabra sostible está por
todos lados, pero esto non quere dicir que as nosas aspiracións persoais e colectivas na vida
cambien.
Está moi ben criticar ao capitalismo e dicir o maligno que é pero, que facemos ao respecto? Propagandear ideas ecosociais está moi ben, pero ao mesmo tempo que facemos eso espertamos cada día coa misma actitude competitiva coa que nos deitamos...chegarei o primeiro ao traballo? terei mellor nota que os meus compañeiros? fago mellor as cousas que os demais? o meu producto é competitivo? etc...
Na península do Morrazo temos 11
casas rurais que están dentro do folleto de turismo rural da Xunta de Galicia.
Moitos destes establecementos creáronse grazas as subvencións provinte de
fondos europeos e da xunta de Galicia que financiaban a restauración de casas
rurais no territorio galego como medio de crear unha potencialidade económica
no rural galego.
Estas subvencións foron outorgadas
sen unha boa planificación e estudo da demanda existente, o que ocasionou un
exceso da oferta de aloxamentos sen que isto repercutira nunha maior demanda,
como resultado final viuse como a porcentaxe de ocupación descendera ata o 15%
facendo insostible o mantemento de todos os establecementos, tendo moitos deles
que cerrar as súas portas.
Se nos centramos so no caso das
casas do morrazo en primeiro lugar temos que destacar a súa localización e
situación xeográfica xa que na súa maior parte estas encóntranse moi preto de
zonas costeiras, sendo isto un dos seus maiores atractivos. Ademais estas casas
non se encontran en zonas rurais senón moi preto de núcleos de poboación
relativamente importantes.
Outro elemento característico de
estes establecementos e a súa excesiva focalización cara o turismo nacional xa
que nas súas respectivas paxinas web so unha das 11 casas da a posibilidade de
acceder a un idioma distinto o castelán o que supón unha gran barreira para a incorporación
de turistas estranxeiros.
Un aspecto importante e como estas
casas respectan a tipicidade das casas tradicionais galegas, neste caso, salvo
excepcións, as casas respectan ben as características típicas das antigas
vivendas tendo en conta que moitos destes establecementos son antigas casas
mariñeiras ou pazos moi cerca da costa.
No que se refire as actividades
ofrecidas polas distintas casas rurais temos que dicir que son practicamente
nulas xa que na maioría das paxinas web non se ofrece ningunha actividade e nos
casos en que si se ofertan e a través dunha empresa privada que non ten
ningunha relación co establecemento, o cal non da ningunha facilidade para a
realización de ditas actividades.
Esta falta de actividades
programadas polos propios establecementos e a utilización das costas e das praias
como principal reclamo, esquecendo as zonas rurais e forestais que quedan
totalmente desaproveitadas, provoca que a ocupación destes aloxamentos sexa
especialmente estacional o que e un dos principais problemas do turismo rural
galego en xeral, diminuíndo inda mais a porcentaxe de ocupación.
Por outro lado, e de destacar que estás casas están encadradas dentro da area metropolitana mais importante deste país polo que a consideración destas dificilmente se pode entender como rural, eu diría que son casas rurais nun entorno urbano, pero polo seu emplazamento non pode ser considerado como turismo rural.
Por último imos reflexar as
tarifas medias, as cales oscilan entre os 60 e os 120 euros sen que aia moitas
diferenzas entre a temporada baixa e a alta, o que non axuda a reducir a
estacionalidade, destaca tamén que dentro desta tarifa non aparece incluído
outros servizos como podería ser as
comidas ou o uso de certas instalacións que se pagan aparte, e que non sempre
son baratas. Todo isto provoca que non sexa especialmente barato non sendo así
excesivamente competitivo.
En resumen temos que dicir que o
turismo rural na península do morrazo pode ser unha actividade económica
importante polo seu potencial natural, sempre e cando se ofrezan uns prezos
algo mais competitivos e que mediante o ofrecemento dun abanico de actividades
mais amplo se poida reducir a estacionalidade
e aumentar así a taxa de ocupación.
Esta noticia ensínanos que sempre aparecen oportunidades de desenvolvemento ata en zonas que dende o punto de vista económíco podemos pensar que están tremendamente lonxe dos eixos de desenvolvemento habituais. Eu considero que está iniciativa non so axuda a aumentar os ingresos e dinamizar un pouco a economía do Courel senon que tamén é util para conservar un paisaxe e un ecosistema. Isto é así porque un ecosistema que non ten uso desaparece, non importa como, nin os motivos, sexa polos incendios, polo urbanismo ou calquera cousa o resultado final e a degradación e desaparición. para isto non hai mellor forma de xestión que o colectivismo imperante na tradición galega. O seguinte enlace mostranos unha noticia dunha iniciativa no Courel.
Aqui aparece outra mostra das posibilidades que ten o Courel. No seguinte video podemos ver unhas imaxes dunha aldea de turismo rural no Courel:
Este é un exemplo de como podemos xerar oportunidades de negocio utilizando os recursos endoxenos dun lugar. Este é un bo exemplo porque mostra o que ten que tender o turismo rural no futuro, este turismo ten que ofertar ocio complementario, ten que ofertar calidade e preparación das persoas que rixen os establecementos.
Geospatial Research Ltd. es una spin-out con sede en la Universidad de Durham, fundada en el año 2004, "nacida" del Departamento de Ciencias de la Tierra de esta misma universidad. Aunque actualmente se corresponde con una entidad comercial independiente.
En esta entrada quería llamar la atención sobre una serie de conferencias que fueron impartidas en la facultad de geografía e historia en la semana que va desde el viernes 13 de diciembre de 2013 hasta el jueves 19. Trataron sobre diferentes temas relacionados con la O. T. si os interesa conocer mi opinión al respecto, y los temas concretos y formas de abordarlos, podéis consultar mi reseña crítica al respecto accediendo aquí.
