Mostrando entradas con la etiqueta Teoría. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Teoría. Mostrar todas las entradas

viernes, 17 de enero de 2014

Conferencias Ordenación del Territorio

En esta entrada quería llamar la atención sobre una serie de conferencias que fueron impartidas en la facultad de geografía e historia en la semana que va desde el viernes 13 de diciembre de 2013 hasta el jueves 19. Trataron sobre diferentes temas relacionados con la O. T. si os interesa conocer mi opinión al respecto, y los temas concretos y formas de abordarlos, podéis consultar mi reseña crítica al respecto accediendo aquí.
En estas ponencias participaron, por orden, Xerardo Estévez -ex-alcalde de Santiago-, Manuel Borobio -director Instituto Estudos do Territorio-, Gustavo Marcos -cofundador de la incubadora de empresas-, Daniel Pino -cofundador de Consultora Galega S.L.- y Xosé Constela -técnico de consultora IDOM-.



Un saludo, Manuel Luis Martínez Pacheco.

martes, 14 de enero de 2014

Influenciadores de Twiter

Las épocas de crisis son siempre tiempos de destrucción de empleo, y consecuentemente, de innovación y de creación de nuevos puestos de trabajo, de reestructuración económica por así decirlo. En la actual crisis, las tecnologías de la información y la comunicación están cada vez más presentes en el día a día de las personas, bien mediante los dispositivos móviles, ordenador, facilitando la comunicación y las relaciones. Es un fenómeno reciente, casi imperceptible por cierta parte de la población que se mantiene al margen, pero real.

Tan real es la velocidad y facilidad de las relaciones entre personas facilitada por las TIC, que se están generando nuevos puestos de trabajo hasta hace poco inimaginables, como es el caso de los Influenciadores de Twiter. Se trata de personas principalmente muy jóvenes, que son famosas en el twiter simplemente por tuitear, y poseen cientos de seguidores. Las marcas de ropa se los están rifando por su facilidad para crear tendencias, pero también entregas de premios o fiestas los contratan para conseguir cierta masa social al evento.

Aquí os dejo un enlace a la página web de la cadena de televisión la sexta, donde  podéis ver  una entrevista a un grupo de jóvenes que se ocupan de esta tarea en Madrid. ¿Creéis que esta clase de trabajo tiene futuro?

Un saludo
Manuel Luis Martínez Pacheco

lunes, 23 de diciembre de 2013

A mariña, a perda de identidade.

A mariña lucense (sobretodo os municipios mais dependentes da factoría de Alcoa) perdeu a súa identidade.
Coa construcción da factoría de aluminio chegaron multitud de persoas procedentes, maiormente,  de Asturias e Castela e León provocando una “colonización” dos concellos mais dependentes da factoría.


Esta colonización provocou que a identidade galega nestes concellos sufrira un revés considerable. Algunhas desas persoas que acudiron a estos concellos a traballar e a gañarse a vida renegaban da cultura galega.  Un exemplo moi significante é o que pasou co galego, moitas persoas renegaban do galego (outras adoptarono coma lingua propia e de uso común) chegando incluso a provocar un “odio” ós seus fillo cara o galego. Non foi raro ver aos adolescentes dicir que o galego non servia para nada ou que solo servia para suspender no instituto incluso algunas destas persoas hoxe en dia con mais de 30 anos continúan dicindoo e so o ven como algo que existe para aprobar ou suspender no instituto por dicilo dalgunha maneira.


Tamén é común ver como algunhas destas persoas din que en “Galicia solo hay aldeanos y brutiños” e a pesar de nacer en Galicia, e polo tanto, sendo galegos falan mal dos galegos e de Galicia para "promocionar" o territorio do que chegaron seus pais ou avós.

Non pretendo que olviden as raíces dos seus antepasados pero tampouco hai que ser tan cínicos como para falar mal da terra que seguramente deu de comer ós teus avós, os teus pais e incluso a ti mesmo


Kevin Prieto.



miércoles, 4 de diciembre de 2013

O Couto, moito máis que urbanización difusa


No caso de Ferrolterra, en poucos lugares podemos comprobar de maneira tan axeitada o concepto de urbanización difusa como no Couto, controlado polas baixas densidades edificativas (vivendas unifamiliares) e polo seu pasado rural recente. Esta parroquia naronesa, onde viven en torno a 1000 habitantes, está formada por varias rúas en forma de serpe que conectan o principal vial de Narón co monasterio do Couto. Sí, tamén hai un monasterio. Pouco valorado e pouco coñecido, pero no pasado era o máis importante da comarca de Terra de Trasancos. Orientado ao mar, e actualmente en bo estado de conservación. 

Pero non viña a falar disto, se non da producción autóctona da zona: o pemento do Couto. E o segundo aspecto salieñable deste conxunto. Unha producción dun producto de calidade moi valorado no seu entorno, xa que non pican “por intervención dun santo”, como di a lenda. A zona de producción actual repártese pola comarca, e é moi apreciada en hostelería pola sua particular ausencia de picor.

O seu pasado rural, que antes comentamos, segue dando coletazos en forma de intercambios veciñais de productor agrícolas e gandeiros. Falamos en clase de que esto é, en sentido estricto, algo ilegal, xa que plantexa problemas de economía sumerxida pero..como arreglar isto? Parece complicado.
Estas tres particularidades definen O Couto como un lugar sen dúbida especial. A boa calidade de vida, o silencio, a cercanía da cidade, as bonitas vistas, a posibilidade do intercambio e da compra de productos na túa mesma rúa… Atractivo para residentes e para futuros productores. Neste senso, outras parroquias poderían competir có Couto, coma Sedes e Pedroso, máis tranquilas pero sen as panorámicas que dende aquí se observan. Ademáis, a cercanía da rede de parques e sendeiros naroneses nos permite un atractivo paseo pola ría.
O entorno rural no que nos atopamos encontra a súa complementariedad eco entramado urbano que se expande 1 km hacía o Noreste. Ferrol e Narón ofrecen as vantaxes da cidade a nivel comercial, industrial ou de ocio.
Se temos que destacar unha debilidade, esta é sen temor a equivocarnos o transporte público. Se ven o bus número 7 (Faisca – Correos) chega ata as inmediacións do Monasterio, queda lonxe de toda a avenida de Cornido, ata onde ben poderían chegar os seus servizos. Ademáis, a liña RENFE Ferrol- Coruña pasa moi preto pero non hai ningún apeadeiro, non gozando das vantaxes que si ofrece, por exemplo, o FEVE.

A simbiosis campo, cidade, mar, bosque e patrimonio que nos ofrece o Couto pódenos levar incluso a especular co patrocinio do lugar dentro dun plan máis alto a nivel municipal ou comarcal. Esta "cidade xardín" ben merecería unha reflexión nese senso.
Saúde!
Jorge Torres Machado.

martes, 3 de diciembre de 2013

El desarrollo sostenible como parte de agendas políticas


"La ciencia habla, pero los políticos no escuchan". El exceso de información homogénea y unidireccional que recibimos sobre  casos como el Prestige y su resolución nos llevan a hablar de una sociedad superinformada, pero tal exceso de información "a borbotones" puede producir una sensación de saturación que lleva a la desinformación. Crees que estás informado y en realidad te han vuelto cortito de miras.
Si extrapolamos, al desarrollo sostenible le pasa algo similar. Como vimos en una entrada anterior, las empresas nos saturan con información relativa a su política sostenible, pero ¿es real?. Comprobamos que en muchos casos es, cuanto menos, dudosa.
Pues tres cuartos de lo mismo sucede con nuestros gobiernos, aunque "parezca mentira". En Vigo, expertos de la ONU se han reunido para hablar del cambio climático, y de la dicha reunión se desprende que en nuestro país, nuestro gobierno "no toma medidas para avanzar hacia un futuro bajo en emisiones, pone freno a las energías renovables, a la rehabilitación de edificios e incrementa la dependencia energética de los combustibles fósiles y los sectores industriales más contaminantes".
Pero no solamente se critica el modelo español a este respecto, sino que en realidad es la comunidad internacional la que hace oídos sordos "aplazando año tras el acuerdo que permita reducir las emisiones y frenar el cambio climático".

"En boca de tantos". Así podríamos definir el tema del desarrollo sostenible en el ámbito político. De nuevo las instituciones públicas se llenan la boca con políticas que quedan "que ni pintadas" en el papel, pero se les puede reconocer una dificultad que raya lo sobrenatural a la hora de aplicarlas y fomentarlas. Basta con visitar la págica web del Ministerio de Agricultura, Alimentación y Medioambiente para darse cuenta de a qué nos referimos. Pero si queremos ir más allá, nos damos cuenta de que la formación de los políticos no es la adecuada para defender los intereses generales en estos ámbitos. Así, observamos que el Ministro del área antes citada, Miguel Arias Cañete, es licenciado en Derecho. Nada en contra contra los estudiantes de esta disciplina pero, ¿es la adecuada para desempeñar este cargo?. En el link anterior podemos ver su curriculum, un auténtico erudito que controla de economía, finanzas, industria, política, automoción...ver para creer. Pero sigamos analizando. Resulta que el subsecretario, que podría limar carencias que no dudo que el señor Arias Cañete posee, sigue la misma línea. El Señor Jaime Haddad Sánchez de Cueto es licenciado en derecho, pero es que además controla de sanidad, alimentación, pesca, agricultura, medio ambiente, infraestructuras y transportes. Otro crak, vamos. Bueno, para no marear más la perdiz, dejo a su libre interés chequear las webs de otros sabios de la realidad medioambiental española, como pueden ser Federico Ramos de Armas, Pablo Saavedra Inaraja o Guillermina Yanguas Montero.
Las consecuencias territoriales de lo descrito anteriormente son evidentes. La mayoría de nosotros nos damos cuenta de que las políticas energéticas son erróneas, de que el modo de vida "megalopólico" y dependiente es absolutamente insostenible y que la autosustentabilidad, que podría lograrse con prácticas como el ecosocialismo que tanto yo como mis compañeros hemos trabajado, debe ser fomentada desde las instituciones públicas, pero también por pequeñas empresas y desde las propias familias. Pero estos procesos "de abajo a arriba" solo son posibles si son permitidas y apoyadas por gobiernos estatales, regionales y locales, que son los que ostentan el poder legislativo y económico para tales fines.
¿Que opinas acerca de la influencia política en nuestra vida diaria y en los medios de comunicación con respecto a este tema?
Salud!
Jorge Torres Machado

miércoles, 27 de noviembre de 2013

PIIINE. UN PROXECTO SAÍDO DE STARTUP SAUNA




http://startupsauna.com/

Startup sauna consiste nunha organización sen ánimo de lucro, iniciada en 2010 e financiada pola universidade finesa de Aalto, está ubicada fisicamente no espacio de cooworking no campus de esta universidade, na cidade de Espoo, a 10 minutos do centro de Helsinki. Está dirixida a novas empresas do norte e este de Europa, así como de Rusia.
Os seus obxetivos son principalmente, un programa de prácticas para os aspirantes a empresarios para traballar en empresas de alto crecemento, en Helsinki e en Sillicon Valley, un programa de aceleración para startups en fase inicial e tamén a conferencia Slush final, que se ocupa da posta en marcha dos proxectos, reunindo os capitalistas da rexión e os medios de comunicación.

Aquí naceu a empresa que escollin para ser estudiada, trátase dunha ferramenta web de planificación de viaxes por estrada, chamada Piiine. Consiste nun trazador de rutas nas que o usuario elixe o punto de partida e o destino final. Esta ferramenta atopa ó longo da ruta marcada os hoteis, apartamentos e experiencias nun radio que se pode escoller ó longo da estrada a seguir, cun máximo de 50 km. Os negocios atopados por este buscador presentan un enlace-libro dirixido á súa propia páxina web, onde se poden consultar precios, facer reservas e comentar as experiencias vividas. Identifica os hoteis como instrumentos sociais, introducindoos nas redes sociais como Instagram ou Facebook. Se o viaxeiro non ten claro que cidades ou vilas pode visitar o trazador fai recomendacións, podendo incluso modificar a ruta para desviarse, pero sen cambiar o punto de destino.


Os fundadores desta empresa son: Mike Beavers, Kohl Kukushkin, Igor Gerasimenko e Kostya Verso.
A continuación deixo un enlace á súa paxina para o que esté interesado.

http://piiine.com/#/

Un saúdo...
Miguel Ángel Piñeiro Lozano.

miércoles, 20 de noviembre de 2013

Innovar: tan complicado coma lento e caro.

Analizando o explicado na clase (e vendo a situación socio- económico actual) cada vez teño mais claro que o futuro pasa pola innovación.

As administracións (dende as locais ata a Unión Europa) queren que os cidadán innovemos, queren que nos inventemos un traballo ou oficio novo que poder desenvolver e deste xeito deixar de pertencer a ese grupo social cada vez mais numeroso: os parados.
Pero... se o estado "fomenta" a innovación, porqué é tan complicado rexistrar unha marca ou un produto?
Aparte da burocracia (complicada e enrevesada na maioria das xestións) temos mais complicacións. Resulta que o rexistro de unha patente pode chegar a tardar ata 36 meses e aínda encima ten un custo salientable (o redor de 1.200 € de media nos páises desenvolvidos) que se incrementa en función do numero de países no que desexes patentar.
O motivo de esta entrada foi unha entrevista que lle fixeron a un xubilado de Madrid. Este xubilado,  de nome Andrés, inventou un ladrillo "autocentrable" con propiedades antisísmicas (non vou explicar mais sobre o ladrillo dado que non e un área de coñecemento que interese neste blog).

Resulta que coa axuda da sua filla (para el era imposible realizar os tramites) despois de ¡3 ANOS! logrou rexistrar a patente (aparte do desembolso económico) e esta sendo estudiado, sobretodo, en iberoamérica.
O meu parecer creo que o problema da non innovación (en España) non é causado pola sociedade senon que os trámites e as "pedras" que podemos atopar no camiño xa nos fan recular aínda que sempre haberá algún caso coma o de Andrés que nos faiga espavilar.


Exemplo de innovación levado a cabo por duas xeografas de Santander  :)

http://cantabria.geografos.org/web/geografas-cantabras-premiadas-en-concurso-europeo-para-jovenes-innovadores/



Kevin Prieto.

martes, 19 de noviembre de 2013

Ecosocialismo, un mero trámite.

Lin hai pouco nun blog que "para xerar debate hai que xerar controversia e contradición". Afastandome das típicas "entradas-parrafada" deste espazo e a risco de crear enemistade, pretendo con esta entrada facer un experimento e ver se opinando o contrario que nas demais entradas sobre o ecosocialismo creo ou non debate.



Se alguén quere saber que é o ecosocialismo podedes consultar o seguinte enlace : Ecosocialismo, alternativa ao desenvolvemento capitalista?

Se queredes saber a miña opinión formal e argumentada sobre o ecosocialismo e a posibilidade de este como unha alternativa ao desenvolvemento en América Latina podedes leer a seguinte reseña crítica


ECOSOCIALISMO                                                                            CAPITALISMO

- Responsabilidade social                                                         - Acumulación de capital

- Responsabilidade medioambiental                                         - Propiedade privada

- Preocupación cultural                                                             - Inversión / beneficios

                                                                                                  - Consumismo / materialismo


Esta claro que comparando un sistema con outro todos preferimos e estamos dacordo en que o ecosocialismo é o modelo máis xusto e sostible....peroooo.... O problema é o sistema ou somos nos mesmos? O problema solucionase cun cambio de sistema ou cun cambio de mentalidade primeiro? Non é certo que somos nos mesmos os que participamos nas prácticas consumistas e materialistas da "cultura" do capitalismo? Falar do ecosocialismo é polo tanto facer demagoxía? Estamos dispostos a abandoar as nosas aspiracións materialistas e consumir só o necesario para vivir? dispostos a deixar o coche? dispostos a deixar de vestir á moda? As gafas de sol á moda? Os regalos de nadal? A telebasura? Os centros comerciais? O fakebook? O wasap?...

Frank Zappa dixo unha vez unha frase sobre o comunismo que penso que é perfectamente aplicable ao ecosocialismo: "o comunismo nunca funcionará porque á xente lle encanta poseer merdas que non necesita". 

Agora tamén recordo e veñen ao caso as palabras de Tyler Durden, coprotagonista do filme "Figth Club"

Sobre o tema, recomendo ver o seguinte filme que versa sobre un futuro ficticio da humanidade sen diñeiro e sen un sistema productivista. Non é unha obra maestra pero é entretida e pode axudar a ver as cousas dende outro punto de vista. (La belle verte, 1996)



As ideas do ecosocialismo son validas e parece que serán o paso posterior ao capitalismo, pero considero que é un mero trámite para unha futura sociedade postcapitalista. A ideoloxía e o discurso político tornarán cara os principios do ecosocialismo de igual xeito que hoxe en día a palabra sostible está por todos lados, pero esto non quere dicir que as nosas aspiracións persoais e colectivas na vida cambien.
Está moi ben criticar ao capitalismo e dicir o maligno que é pero, que facemos ao respecto? Propagandear ideas ecosociais está moi ben, pero ao mesmo tempo que facemos eso espertamos cada día coa misma actitude competitiva coa que nos deitamos...chegarei o primeiro ao traballo? terei mellor nota que os meus compañeiros? fago mellor as cousas que os demais? o meu producto é competitivo? etc...

Apertas, Antón Carballo.


lunes, 18 de noviembre de 2013

ANALISE DO TURISMO RURAL NO MORRAZO, TURISMO RUAL VERDADEIRO???

   Na península do Morrazo temos 11 casas rurais que están dentro do folleto de turismo rural da Xunta de Galicia. Moitos destes establecementos creáronse grazas as subvencións provinte de fondos europeos e da xunta de Galicia que financiaban a restauración de casas rurais no territorio galego como medio de crear unha potencialidade económica no rural galego.
   Estas subvencións foron outorgadas sen unha boa planificación e estudo da demanda existente, o que ocasionou un exceso da oferta de aloxamentos sen que isto repercutira nunha maior demanda, como resultado final viuse como a porcentaxe de ocupación descendera ata o 15% facendo insostible o mantemento de todos os establecementos, tendo moitos deles que cerrar as súas portas.
   Se nos centramos so no caso das casas do morrazo en primeiro lugar temos que destacar a súa localización e situación xeográfica xa que na súa maior parte estas encóntranse moi preto de zonas costeiras, sendo isto un dos seus maiores atractivos. Ademais estas casas non se encontran en zonas rurais senón moi preto de núcleos de poboación relativamente importantes.
   Outro elemento característico de estes establecementos e a súa excesiva focalización cara o turismo nacional xa que nas súas respectivas paxinas web so unha das 11 casas da a posibilidade de acceder a un idioma distinto o castelán o que supón unha gran barreira para a incorporación de turistas estranxeiros.
   Un aspecto importante e como estas casas respectan a tipicidade das casas tradicionais galegas, neste caso, salvo excepcións, as casas respectan ben as características típicas das antigas vivendas tendo en conta que moitos destes establecementos son antigas casas mariñeiras ou pazos moi cerca da costa.
   No que se refire as actividades ofrecidas polas distintas casas rurais temos que dicir que son practicamente nulas xa que na maioría das paxinas web non se ofrece ningunha actividade e nos casos en que si se ofertan e a través dunha empresa privada que non ten ningunha relación co establecemento, o cal non da ningunha facilidade para a realización de ditas actividades. 
   Esta falta de actividades programadas polos propios establecementos e a utilización das costas e das praias como principal reclamo, esquecendo as zonas rurais e forestais que quedan totalmente desaproveitadas, provoca que a ocupación destes aloxamentos sexa especialmente estacional o que e un dos principais problemas do turismo rural galego en xeral, diminuíndo inda mais a porcentaxe de ocupación.
   Por outro lado, e de destacar que estás casas están encadradas dentro da area metropolitana mais importante deste país polo que a consideración destas dificilmente se pode entender como rural, eu diría que son casas rurais nun entorno urbano, pero polo seu emplazamento non pode ser considerado como turismo rural.
   Por último imos reflexar as tarifas medias, as cales oscilan entre os 60 e os 120 euros sen que aia moitas diferenzas entre a temporada baixa e a alta, o que non axuda a reducir a estacionalidade, destaca tamén que dentro desta tarifa non aparece incluído outros servizos como podería ser  as comidas ou o uso de certas instalacións que se pagan aparte, e que non sempre son baratas. Todo isto provoca que non sexa especialmente barato non sendo así excesivamente competitivo.

   En resumen temos que dicir que o turismo rural na península do morrazo pode ser unha actividade económica importante polo seu potencial natural, sempre e cando se ofrezan uns prezos algo mais competitivos e que mediante o ofrecemento dun abanico de actividades mais amplo se poida reducir a estacionalidade  e aumentar así a taxa de ocupación. 

BREIXO MARTÍNS RODAL

RECURSOS ENDOXENOS NO COUREL, UNHA ESPERANZA PARA O FUTURO???

   Esta noticia ensínanos que sempre aparecen oportunidades de desenvolvemento ata en zonas que dende o punto de vista económíco podemos pensar que están tremendamente lonxe dos eixos de desenvolvemento habituais. Eu considero que está iniciativa non so axuda a aumentar os ingresos e dinamizar un pouco a economía do Courel senon que tamén é util para conservar un paisaxe e un ecosistema. Isto é así porque un ecosistema que non ten uso desaparece, non importa como, nin os motivos, sexa polos incendios, polo urbanismo ou calquera cousa o resultado final e a degradación e desaparición. para isto non hai mellor forma de xestión que o colectivismo imperante na tradición galega. O seguinte enlace mostranos unha noticia dunha iniciativa no Courel.




   Aqui aparece outra mostra das posibilidades que ten o Courel. No seguinte video podemos ver unhas imaxes dunha aldea de turismo rural no Courel: 


   Este é un exemplo de como podemos xerar oportunidades de negocio utilizando os recursos endoxenos dun lugar. Este é un bo exemplo porque mostra o que ten que tender o turismo rural no futuro, este turismo ten que ofertar ocio complementario, ten que ofertar calidade e preparación das persoas que rixen os establecementos. 

BREIXO MARTÍNS RODAL

Desenvolvemento local, sostible e ecosocialismo.


Son estas tendencias a solución para rematar coas desigualdades e as carencias polas que están a pasar os países de Latinoamérica?
Existen unhos desequilibrios nestes países pero non so de carácter económico senón tamén políticos e sociais. Estos desequilibrios son froito de desafortunadas actuacións no pasado ou malas xestións destes problemas. Pódense destacar os desequilibrios máis comúns como a macrocefália urbana, as desigualdades entre centro e periferia, zonas urbanas e zonas rurais, así como o desigual reparto das terras e o problema que esto conleva na producción agrícola, que en mans de grandes terratenentes, están adicadas a cultivos industriais con fins de exportación, precisando deste xeito estes países realizar importacións dos productos de primeira necesidade.
Como sinalan Carlos Ferrás Sexto e Xoán M. Paredes neste artigo, existen unhos modelos de actuación para correxir os desequilibrios que o sistema capitalista está xerando. Un dos modelos é o desenvolvemento local, onde as institucións locais son a base para a o crecemento económico e a creación de empresas que empregen recursos endóxenos. Outro modelo é o desenvolvemento sostible que trata de utilizar os recursos existentes dun xeito controlado para que os mesmos non se esgoten. Ten este modelo unha base ecolóxica e posúe unha teoría máis social que o desenvolvemento local. O último modelo que se plantexa é o de ecosocialismo ou ecoloxismo popular, o cal basa as súas teorías nas prácticas naturalistas así como empregar do planeta soamente o que é realmente preciso para a supervivencia, presentando deste xeito unha contraposición á abundancia capitalista. Esta corrente é moi atractiva na súa ideoloxía pero se analiza de xeito práctico é bastante utópico; coa situación actual do primeiro mundo é difícil pensar en aproveitar solo os recursos que necesito, está formada unha ideoloxía de consumismo e comodidade da que non se pode saír.
Deste xeito para resumir, creo que o segundo modelo podería ser o máis axeitado para que América Latina comezara a combatir os desequilibrios que presenta e poder deste xeito levar a cabo un desenvolvemento económico e social.

Miguel Ángel Piñeiro Lozano





Ecosocialismo; socialismo disfrazado?

Tal como sinala o título da entrada penso que o ecosocialismo é so unha forma mais de presentarnos o socialismo.
O termo ecosocialismo fórmase a partir de dous termos: ecoloxía e socialismo. O problema que atopo é que o ecosocialismo sitúase mais cerca do socialismo que do ecoloxismo.

Ao meu parecer penso que o ecosocialismo é un socialismo disfrazado que adopta o ecoloxismo como unha forma de alonxarse das ideas que o asocian ás grandes factorías contaminantes que había nos países socialistas (sobretodo altos fornos e siderometalurxias).
Non sería mellor optar por un desenvolvemento sostible? Este tipo de desenvolvemento vela polo medio ambiente e non descuida os problema sociais dado que busca o "desenvolvemento" e non o "crecemento" que é puramente económico.
Ou porque non crear un novo sistema? é posible traballar en conxunto para crear un sistema que sea beneficioso para todos analizando os beneficios e os perxuízos de cada sistema?




Kevin Prieto.

UNHA HORTA EN CADA PISO!!!!!!!!!

   A falta de confianza dos consumidores polos productos agricolas está abrindo novas oportundades de negocio que fan un uso do territorio e dos recursos moito mais sostenible. Ademais devolve uns valores e uns coñecementos que nas zonas urbanas están esquecidos ou en proceso de desaparición. este é un claro exemplo de desenvolvemento endoxeno e sostible.



EVOLUCIÓN DO MORRAZO

   Nos dous seguintes mapas da peninsula do Morrazo están cartografiados os usos do solo en dous periodos históricos ben diferentes, no ano 1956 e na actualidade.  Podemos apreciar como cambiou a extensión dos usos en relación os grandes cambios sociais, culturais e económicos que se produciron nesta zona.

1956

NA ACTUALIDADE

   A evolución da vexetación dos montes no Morrazo estivo moi influída polo difícil relevo que presenta esta península cunhas áreas elevadas ocupadas na actualidade pola superficie arbórea e outras superficies mais baixas nas cales o uso predominante son os cultivos e a superficie urbana en claro avance.
   O claro aumento da superficie forestal foi posible pola enorme influenza que tiveron nesta zona as repoboacións forestais dende comezos do século ata a actualidade. Esta influenza é palpable hoxe en día pola dominancia das especies arbóreas utilizadas para a realización destas tarefas. Así, a gran maioría de masas arbóreas son piñeiros procedentes das primeiras épocas da repoboación e eucaliptos plantados a partir dos anos 60 como substitución ou complemento do piñeiro. 
   A pesar da predominancia destas especies inda podemos atopar pequenos soutos ou carballeiras que seguen tendo un uso tradicional. É certo tamén que séguese producindo un abandono paulatino destes sectores, poñendo en perigo estes enclaves. Desta forma, pódese poñer en perigo a escasa diversidade arbórea presente nos montes do Morrazo que sempre é un impedimento para un posterior desenvolvemento ou simplemente para a conservación e sustentabilidade do territorio. 
   Outro elemento que, como xa vimos, explica a evolución da superficie forestal son os cambios económicos que se produciron na segunda metade do século XX na península do Morrazo e en gran parte da Galiza. Estes cambios xeraron unha terciarización cada vez maior da economía e, en consecuencia, un abandono paulatino do resto dos sectores económicos como o cultivo ou a silvicultura, que elimina ou reduce os usos do solo que non están relacionados co sector terciario. Desta forma modificase o territorio para adaptarse o novo sector económico predominante. 
   En relación o anterior, como se intentou demostrar, a situación destes cinco concellos no centro dunha area urbana metropolitana continua de case 500.000 habitantes influíu moito no estado actual dos montes desta rexión. 
   Esta evolución xerou unha superficie forestal que supón mais do 50% da superficie total da península. Sen embargo, a pesar do gran potencial xerado por estas extensas masas arbóreas a utilización e aproveitamento do espazo forestal é realmente escaso reducíndose a venda de eucaliptos para a creación de pasta de papel. Tamén é certo que se empeza a apreciar un pequeno repunte do aproveitamento forestal pola subida dos combustibles fósiles e da electricidade.
   En definitiva todos os factores que influíron na península durante este tempo xeraron uns grandes cambios en toda a estrutura do solo e nos usos tradicionais do territorio que xeraron un espazo dominado polo avance descontrolado da urbanización dispersa, en detrimento dos cultivos, e un claro avance do sistema forestal por implantación directa de especies é por expansión no territorio aproveitando o abandono de espazos de matogueiras tradicionalmente utilizadas para o sustento dunha economía agraria tradicional.


BREIXO MARTINS RODAL

ECOSOCIALISMO UN ORIZONTE DE FUTURO???

   Para responder a esta pregunta primeiro creo que sería axeitado estudar o resto de iniciativas que se postulan na actualidade para acadar este futuro mellor e diferente. Por un lado está o desenvolvemento sostible e por outro o desenvolvemento local. Estas dúas solucións alternativas son inda mais utópicas, na miña opinión, que o propio ecosocialismo, xa que, as dúas tentan integrar un novo sistema de producción, consumo, propiedade... sen renunciar o capitalismo. Isto é o que ocasionara o fracaso destas dúas últimas iniciativas, xa que, se entendemos un pouco o capitalismo sabremos que este tende a aglomeración, busca a economía de escala e proboca a desertificación poboacional alí onde non establece o seu eixo de desenvolvemento.
   O ecosocialismo pode competir contra os problemas anteriormente citados porque non se compromete coas regras do xogo do capital senón que so se rixe por simples e reais principios de sostenivilidade natural, social e cultural. Estes principios xa foron definidos polo pensador William Morris no Xenesis do Ecosocialismo:


               http://www.ellibrepensador.com/2013/11/18/william-morris-en-la-genesis-del-ecosocialismo/

   Os aspectos sociais e culturais son os que converten o ecosocialismo nun desenvolvemento efectivo para o home e non un desenvolvemento que so pense no capital o no desenvolvemento económico. É o ecosocialismo o que pode permitir a supervivencia da cultura e a tradición campesiña que fuxa dunha producción industrial instaurada no campo. É na Galiza onde mais nos temos que preocupar por este medio de desenvolvemento que se axusta moi ben a minifundista estrutura da propiedade da terra presente no noso país.
   A seguinte frase de Miguel Ángel Núñez resume mui bien estas ideas: ``la raiz de la base productiva está en la agricultura campesina´´. deseguido podemos leer unha entrevista miu interesante feita a esta persoa:

http://www.telegrafo.com.ec/economia/masqmenos/item/miguel-angel-nunez-la-raiz-de-la-base-productiva-esta-en-la-agricultura-campesina.html

   O desenvolvemento do ecosocialismo sempre se tacha de utopía e mais en Europa, sen embargo está dando mostras de que non é así e que a poboación europea e galega están entendendo ben as posibilidades do que ten este sistema. A gran proba disto é o aumento da representación politica que están acadando os partidos que defenden este tipo de economía. no seguinte mapa vemos como xa toda europa conta con organizacións politicas que defenden este sistema:



   Estes confederación de partidos teñen unha gran representación en paises como Alemaña pero na Galiza están a dar mostras de un claro avance no recoñecemento da poboación. Proba disto son os resustados acadados nas últimas eleccións autonómicas pola coalición na que se encadraba EQUO- GALIZA. no seguinte enlace podemos ver a paxina oficial deste partido que defende tanto o ecoloxismo como a identidade nacional propia do territorio no que se presenta as eleccións.





BREIXO MARTÍNS RODAL





domingo, 17 de noviembre de 2013

Ecosocialismo en Latinoamérica, realidad o utopía?


La realidad de la vida económica, social o política en Latinoamérica se podría decir, aún a riesgo de caer en una visión simplista pues dicho topónimo hace referencia a un amplio territorio de incuestionables diferencias internas, que dista mucho o al menos se aleja sensiblemente de la situación deseada por y para cualquier sociedad desarrollada.

Cuando uno lee atentamente artículos como el de Ferrás y Paredes (1999), rápidamente toma conciencia de los grandes problemas que laten tras una economía todavía en desarrollo y articulación como es la del Sur del continente Americano.

Dicho trabajo, reflexiona de forma clara y concisa acerca de los grandes desequilibrios estructurales que incurren en el desarrollo latinoamericano -tales como la macrocefalia y la desarticulación de la red urbana, la diferencia centro-periferia urbana o el desigual reparto de tierras-. A continuación, y en base a los problemas detectados, los autores construyen una discusión acerca de los modelos de desarrollo alternativos en América Latina, contraponiendo el marco teórico-metodológico del Desarrollo local, del Desarrollo sostenible y del Ecosocialismo. 

A su entender, las prácticas del Desarrollo local, que actúan bajo el modo de producción del capitalismo neoliberal, no pueden por si solas solucionar los problemas de injusticia o marginación social, entre otros motivos porque el desigual reparto de tierras produciría unos beneficios concentrados y aislados. El Desarrollo sostenible, aún partiendo de bases loables tales como la racionalidad de los recursos, justicia redistributiva y la disimilitud desarrollo-crecimiento, se plantea hasta qué punto sería posible la armonía con el neoliberalismo o la necesidad de un enfoque enconómico global. Finalmente, el Ecosocialismo lleva implícitos valores de respeto, racionalidad, derechos humanos, y reniega de una relación causa-efecto entre el crecimiento económico global y el descenso de la pobreza y marginación social, pero su implantación se ve fuertemente frenada por la concienciación política y por los intereses de la clase dominante.

El texto concluye señalando que América Latina debe evitar "importar" modelos de desarrollo asentados en el modo de producción capitalista, que tanta marginación e injusticia social ha engendrado, sino más bien desarrollar un sistema de producción propio, en base a su cultura y necesidades socioeconómicas.

Personalmente, considero necesario destacar la influencia que ejerce el régimen de propiedad de la tierra sobre la economía e ideología de un territorio, contraponiendo el caso de Galicia, el minifundio  y el carácter conservador de su gente -analizado perfectamente en diversos trabajos entre ellos el de Ferrás y O´Flanagan (2012)- con el caso Sudamericano, cuyos latifundios en concentración de propiedades han generado una sociedad de carácter más revolucionaria, con menor distribución de la riqueza, en definitiva, una sociedad que necesita de un modo de producción adecuado a sus necesidades y cultura. Una cultura que, por cierto si nos remontamos 500 años en el tiempo, se encontraba muy acorde con las bases del Ecosocialismo -los indígenas tan sólo extraían del medio lo suficiente para vivir-.

Así mismo, y de acuerdo con Ferrás y Paredes (1999), estimo que el futuro de la sociedad en América Latina debe alejarse de principios neoliberales anacrónicos, y en base a Rifkin (2011) basarse irremediablemente en formas de energía renovables, en  relaciones de colaboración y no de competencia, así como en un poder distributivo y no jerárquico.

Faltaría preguntarse si es necesaria a toda costa una reestructuración del régimen de propiedad, así como señalar que todo esto no es aséptico, no se puede entender sin la política, es decir, al final es la "ideología del desarrollo" lo que determina si es o no viable. Un ejemplo de ello, y procurando dar respuesta al título de la entrada, lo constituyen algunos de los proyectos impulsados desde Venezuela en respuesta a una política general del estado, que podéis comprender de forma audiovisual medianta el siguiente vídeo extraído de cubainformación. En Venezuela por cierto existe un movimiento importante en contra de los transgénicos, como se aprecia en la imagen de la derecha, creéis que transgénicos y ecosocialismo son incompatibles o que el primero puede ayudar al segundo a luchar contra el hambre y la pobreza dada la alta productividad que genera?

Un cordial saludo a todos.
Manuel Luis Martínez Pacheco

Bibliografía:

FERRÁS, C.; PAREDES, X. (1999). Reflexiones sobre justicia  social y desarrollo alternativo en América  Latina. ¿Desarrollo  Local, Desarrollo Sostenible y/o Ecosocialismo?
FERRÁS, C.; O´FLANAGAN, P. (2012). Small-holdings and  Sustainable Family Farming in Galicia and  Ireland: A comparative  Case Stude. Norois, 224, pp. 61-76.
RIFKIN, J. (2011). La Tercera Revolución Industrial. Barcelona: Espasa




¿ECOSOCIALISMO O UTOPÍA?



Hablaremos en esta entrada de un término que lógicamente cada uno de nosotros lo interpretaremos de una forma distinta, basándonos en todo aquello que sabemos de el a través de la bibliografía estudiada y siendo en este caso M.Paredes y Ferrás Sexto autores de dicha misma. Para ello, expondré mi opinión a través de la siguiente reseña crítica.
Yo lo que tengo claro es que después de ver varias definiciones de lo que significa el ECOSOCIALISMO solo me da que pensar que es un término(una corriente) que nace como respuesta al sistema actual que tenemos, es una corriente alternativa civilizatoria, digamos que surge frente al fuerte capitalismo actual que reina en nuestra sociedad donde por defecto se promulga el tener un máximo beneficio al menor coste posible;en resumen, el ecosocialismo es reencontrar la armonía necesaria entre el hombre y su ecosistema. http://www.entropia-la-revue.org/spip.php?article45
  
Una corriente que detecta los efectos destructivos generados a la naturaleza, ya que somos unos invasores de las propias materias primas de nuestros territorios y sin pararnos a pensar que todas tienen una fecha límite de existencia.  En mi opinión, me perece imposible aplicar y mentalizar a día de hoy de esta corriente a ciertos territorios que están en su momento más fuerte de desarrollo, refiriéndome a los países que se encuentran en vías de desarrollo como por ejemplo Brasil, China o India.

Comparto la idea de que no tenemos que olvidarnos, ni dejar de lado al territorio, el territorio sea cuál sea por su propia naturaleza es un producto social que se ha construido a lo largo del tiempo desde la existencia del hombre hasta la actualidad.
El ecosocialismo sostiene que la pobreza no puede ser eliminada por el crecimiento económico general si no mediante una reestructuración ecológica de la economía  http://www.ecominga.uqam.ca/ECOMINGA_2011/PDF/BIBLIOGRAPHIE/GUIDE_LECTURE_4/1/1.Ferras_Sexto_y_MParedes.pdf, (digámosles esto mismo a un país como China en la actualidad); una frase que realmente en el papel suena muy bien y sería magnífica poder aplicarla y/o llevarla a cabo, pero que en la actualidad en mi opinión es imposible debido a que tenemos una serie de países en el mundo que están con un  proceso muy fuerte de crecimiento tanto a nivel demográfico como a nivel económico.
A mi parecer estamos en un sistema en donde tenemos una balanza, una balanza económica que se tambalea según se muevan los mercados y el sector financiero provocando automáticamente que unos territorios estén en crisis e incluso con máxima pobreza y en el otro lado de la balanza tendríamos territorios con un crecimiento espectacular aunque con matices, ya que según el país podemos tener grandes desigualdades sociales como es el caso de algunos países de Latinoamérica tal y como se cita en el texto de M.Paredes y Ferrás Sexto.
¿Es el Ecosocialismo la solución para reducir las desigualdades? ¿Ecosocialismo en los países en vías de desarrollo?
Para finalizar, haciendo honor a la segunda palabra del título de mi reseña crítica que es UTOPÍA pongo el siguiente párrafo de Eduardo Galeano (periodista y escritor uruguayo) en su poema ¨Ventana sobre la utopía¨
Ella está en el horizonte. Me acerco dos pasos y ella se aleja dos pasos. Camino diez  pasos y el horizonte se corre diez pasos más allá. Por mucho que yo camine nunca la alcanzaré. ¿Para qué sirve la Utopía? Para eso sirve: para caminar.
 
(ALBERTO ROMERO OTERO)
 
 


¿Está el mundo listo para el Ecosocialismo?


A continuación presentó una reseña crítica del interesante texto: “Reflexiones sobre justicia social y desarrollo en América Latina ¿Desarrollo local, desarrollo sostenible y/o ecosocialismo, escrito por Carlos Ferrás Sexto y Xoan M. Paredes docentes de la Universidad de Santiago de Compostela.
 
Podremos encontrar en el siguiente enlace, el documento completo de dicha reseña, en donde, hemos concluido que un modelo de ecosocialismo no es posible sin el compromiso de las naciones más contaminantes y aquellas a quienes les corresponde responsabilizarse por sus actuaciones y que en definitiva tienen en sus manos el futuro del planeta.
 
Aquí otros interesantes enlaces, que también se citan en el texto:
El modelo capitalista de la década de los 1990: Fin de la historia
Sumak kawsay:el buen vivir otro modelo de vida
Para entender la propuesta yasuní: La Maldición de la Abundancia
 
Alexis Noboa Arregui
 

 
 

 
 

sábado, 16 de noviembre de 2013

Ecosocialismo, ¿verdugo final del capitalismo?


"El desarrollo económico y social es indispensable para asegurar al hombre un ambiente de vida y de trabajo favorable y para crear en la tierra las condiciones necesarias de mejora de la calidad de vida."
Declaración de Estocolmo (1972).

Han pasado 40 años desde que se enunció este principio, el octavo, de esta declaración de las Naciones Unidas sobre el Medio Ambiente Humano. Mucho se ha escrito y se ha avanzado, paso a paso. Poco a poco. Pero algo ha avanzado más rápido y ha echado todo por tierra. Y es el despiadado afán humano por producir más, por tener más. La ciencia por encima de todo. La tecnología como fuente de desarrollo. Esto ha tenido innumerables resultados positivos, pero con mirar alrededor, solo con un vistazo, nos damos cuenta de que algo ha fallado. En mi opinión, y en la de mucha gente, hace falta un cambio radical a todos los niveles. Integral: económico, político, social, educativo, ambiental, territorial, personal, colectivo. Vamos a hablar sobre el ecosocialismo y que papel tiene en todo esto.
Para Ferrás y Paredes (1999) el Ecosocialismo es la defensa del ecologismo frente al capitalismo y a la idea neoliberal del crecimiento ilimitado, de manera que se defiende la agricultura tradicional, el pluralismo, los derechos humanos, etc., como "vía de desarrollo alternativa al binomio razón-progreso dominante".
En el mismo texto se habla del "ecosocialismo de la abundancia", haciendo referencia a la puesta en práctica de esta filosofía en países con cierto nivel de desarrollo, y el "ecosocialismo de la supervivencia", en alusión a aquellos países que tendrían problemas serios para alcanzar un nivel de vida aceptable por sus propios medios, debido a factores como la orografía, la climatología, economía tradicional obsoleta, elevada natalidad, falta de recursos, corrupción, desigualdad, etc., por lo que sería necesaria la colaboración internacional para conseguir un objetivo tan deseado por muchos. ¿Es la soberanía alimentaria (y de otros productos básicos) necesaria para este fin?.
Para que este nuevo modo de avanzar salga adelante, es necesario que el ecosocialismo deje de estar ligado a la izquierda, incluso a la izquierda más radical, y que otras vertientes políticas lo adopten como herramienta de progreso social. Sin embargo, esto parece complicado desde el seno del propio ecosocialismo, que plantea una planificación social basada en la propiedad colectiva de los medios de producción y el fin de las desigualdades económicas (Le Quang, 2013), medidas que lo asocian indisolublemente a la izquierda y lo alejan de otros idearios. Esta asociación a la izquierda viene de lejos, pudiendo afirmar que sus inicios se dieron en los años 30 en la Unión Soviética con el concepto de "landschaftovedenie", o área específica de la superficie terrestre donde interactúan fenómenos naturales y sociales, representando una realidad donde interactuan fenómenos naturales y sociales (Berg, 1941)
Riechmann caracteriza el ecosocialismo y nos da una serie de claves para llevarla a cabo en un programa que él denomina "transición poscapitalista". Opta por medidas como la reforma fiscal ecológica, distribución igualitaria de la riqueza, pleno empleo (trabajar menos para tener mas tiempo libre para crecer como persona, "el ser" como dijo Marx, y no con el ideario capitalista del "tener"), energías renovables; bienes, servicios e infraestructuras públicas, etc., que provocarían como se ha comentado un giro radical en las políticas económicas, sociales o territoriales que se han llevado a cabo hasta el momento.
Siendo desde la política desde donde se mueven los hilos para conseguir un cambio real, palpable, en el que todos participemos y del cual todos nos beneficiemos, muchas organizaciones han tomado parte en el asunto y, conscientes del problema, han comenzado a actuar. Muchas de ellas son sudamericanas, ya que la lucha por la equidad social, el desarrollo de los paises meridionales, el cese del expolio de sus recursos naturales, son especialmente los mayores afectados de la ola neoliberal. Al respecto, el IV Congreso Venezolano de Diversidad Biológica se habla incluso de un Estado Comunal Ecosocialista, que trasciende del actual modelo insostenible basado en el agotamiento de los recursos propios, que en el caso venezolano se traduce esencialmente en el petroleo. ¿Que opinión te merece este tipo de Estado? ¿Crees que podría llegar a darse algo similar?.
En esta línea, es obvio el "giro a la izquierda latinoamericano" de los 90, y que en la primera década del S.XXI ha sido reforzado por la llegada al poder de Morales (2005) y de Correa (2007), de tal manera que son los países latinoamericanos los que se encuentran en una situación más favorable en el sentido ideológico para aplicar prácticas ecosocialistas conjuntas, vertebradas, que se refuerzen entre ellas.
En mi opinión, con todas las mejoras cuantitativas y cualitativas que se han venido comprobando, este gran salto que se esperaba todavía está lejos de producirse o, al menos, de evidenciarse. Prueba de ello es el neoextractivismo, o una evolución del extractivismo colonial manejado por los propios estados pero subordinado al sistema capitalista mundial. ¿Crees que el ecosocialismo puede ser la clave para los países del sur?, ¿Son los países adecuados para poner en marcha estas políticas?, ¿Serán los pioneros?


Salud,
Jorge Torres Machado.